Afgelopen zondag zat ik aan de eettafel te werken aan mijn boek Infinity Grid.
Geen kantoor, geen deadlinegevoel, maar een moment waarin alles samenkwam. Patricia maakte deze foto, zonder dat het een bedoeling had. Juist daarom klopt hij.

De afgelopen maanden — eigenlijk jaren — heeft dit boek zich laag voor laag gevormd. Niet alleen als tekst, maar als ervaring. Het ging steeds minder over schrijven en steeds meer over afstemmen. Over wat wel gezegd moest worden, en wat juist niet.

Werken aan het boek Infinity Grid

Nu is het boek in de afrondende fase. De hoofdstukken staan, de beelden zijn gekozen, de structuur klopt. Wat resteert is geen werk meer, maar aandacht. Kleine keuzes. Stilte tussen pagina’s. Witte ruimte waar niets hoeft te worden ingevuld.

In dit boek verbind ik mijn werk als architect met mijn onderzoek naar ruimte, geometrie en bewustzijn.

Het Infinity Grid is geen theorie die ik heb bedacht, maar een veld dat ik heb leren waarnemen — in architectuur, in ruimte en in mezelf. Dit boek is een weerslag daarvan. Niet om iets uit te leggen, maar om iets leesbaar te maken wat zich vaak alleen laat voelen.

Dit boek Infinity Grid is er bijna — niet als eindpunt, maar als iets dat klaar is om gelezen te worden.