Sommige projecten verdienen het om opnieuw gezien te worden. Niet omdat ze vergeten zijn, maar omdat ze – in hun eenvoud en gelaagdheid – een diepere boodschap met zich meedragen. Het CPO-project Pentakel in Zeewolde is zo’n project. Een reeks woningen, ontworpen vanuit een gedeelde droom: samen wonen, ecologisch bouwen, en een plek creëren waar mens en natuur elkaar vinden.
Wat deze woningen bijzonder maakt, is hun grondvorm: de vijfhoek. Geen vanzelfsprekende keuze, maar een bewuste. De vijfhoek draagt een eeuwenoude betekenis in zich – van balans, harmonie en verbondenheid. In deze woningen vormt ze de basis van de plattegrond, en daarmee ook van de woonbeleving. Geen lineaire opdeling, geen rechte assen, maar een dynamische, vloeiende ruimte die je naar binnen brengt. Naar het centrum. Naar jezelf.
De oorspronkelijke visie van initiatiefnemer Corrie Vonk sprak tot de verbeelding: bio-ecologisch bouwen, emissievrije materialen, ruimte voor ontmoeting en stilte, energie-onafhankelijkheid en respect voor de natuurlijke kringloop. Er werd gedacht aan eigen afvalwaterzuivering, regenwateropvang, natuurlijke tuinafscheidingen, en zelfs een labyrint als ontmoetingsplek. De woningen zouden eenvoudig, betaalbaar en aanpasbaar zijn, met ruimte voor verschillende levensfasen en gezinssituaties.
Van de oorspronkelijk geplande 24 woningen zijn er uiteindelijk zeven gebouwd – midden in de financiële crisis van 2008, maar gedragen door een stevig fundament van idealen. De woningen zijn opgebouwd in dampopen houtskeletbouw, geïsoleerd met natuurlijke materialen zoals isovlas, zonder folies. Elke bewoner koos zijn eigen oriëntatie en indeling, binnen het gedeelde geometrische kader van de vijfhoek.
Wat me raakt in dit project, is hoe de vorm en de visie één zijn geworden. De vijfhoek als symbool voor de mens, maar ook voor de gemeenschap. Voor het samen dragen van een intentie, en het creëren van een plek die klopt – in haar structuur, in haar uitstraling, in haar energie.
Op zaterdag 12 april bezoek ik deze woningen opnieuw tijdens een excursie langs het Pentakel-project en De Zonnegroet. Niet om te kijken hoe ze erbij staan, maar om te voelen wat ze nog steeds te vertellen hebben.
Soms ligt de echte rijkdom niet in wat we toevoegen, maar in wat we durven behouden.










