De Verbinder…Soms komt er zomaar een woord bovendrijven.
Niet vanuit het hoofd, maar vanuit iets diepers. Het overviel me een beetje, terwijl ik de post las van Joris de Leeuw, die ik al een tijdje volg.
Hij beschreef hoe hij, onderweg met zijn gezin, letterlijk moest vluchten voor bosbranden en overstromingen in Europa.
De klimaatcrisis, van dichtbij ervaren. Heftig. En pijnlijk herkenbaar.
Wat me raakte was zijn besluit: hij wil geen toeschouwer meer zijn, maar bijdragen aan iets hoopvols en regeneratiefs.
En in die beweging, in dat verlangen om opnieuw te verbinden met de aarde, met elkaar, en met een meer wezenlijke manier van leven… daar resoneerde iets.
Het woord dat zich aandiende was: Verbinder.
Niet als functie of titel. Maar als zijnstoestand. Als essentie.
Ik ben architect. Maar ik merk steeds vaker dat mijn werk verder reikt dan ontwerpen.
Ik breng mensen samen. Ik voel. Ik stem af. Ik bouw niet alleen gebouwen – ik bouw bruggen. Tussen opdrachtgever en omgeving. Tussen visie en vorm. Tussen aarde en hemel.
En ik geloof dat er op dit moment een netwerk ontstaat van mensen die elk op hun eigen manier bijdragen aan een andere wereld.
Stilletjes, of juist vol vuur. Met woorden, met handen, met hart.
Onlangs had ik wederom een ontmoeting met Koen van Biesen, iemand die zich inzet voor de co-creatie met de aarde zelf.
Iemand met een diepgaande kennis van resonantie, van energetische gezondheid van plekken.
Eerder die dag was ik bij een bijeenkomst van de Werkgroep Harmonicale Ellips van de VIBA, waar we te gast waren bij Aqua-Aurora.
Daar werd ik opnieuw herinnerd aan hoe krachtig het is als mensen samenkomen met een gedeelde intentie: zorg dragen voor het leven, in al zijn vormen.
Dat is wat we aan het doen zijn, denk ik: een netwerk weven van licht. Van bewustzijn.
Een veld van verbondenheid dat niet gebonden is aan plek of vorm, maar zich uitdrukt in alles wat we doen.
In hoe we bouwen, planten, spreken, luisteren.
Ik voel me bevoorrecht dat ik hierin mee mag bewegen.
Dat ik door mijn werk als architect, én als mens, de ruimte krijg om bij te dragen.
Om te verbinden.
Misschien is dat wel de essentie van deze tijd: dat we onszelf niet langer los zien van het geheel.
Dat we ontdekken dat wie we zijn net zo belangrijk is als wat we doen.
En dat er altijd iets of iemand is om mee in verbinding te gaan.
Dus ja, ik voel me een verbinder.
En jij?
