Soms dient een ervaring zich aan op een plek waar je het misschien niet direct verwacht. Gisteren was ik in de sauna, bij Thermen Soesterberg, een plek waar ontspanning en verstilling samenkomen. Wat velen niet weten, is dat zich in de saunatuin een bijzonder labyrinth bevindt – een spiraalvormig pad dat symbool staat voor de levensweg. En hoewel ik in openbare ruimten vaak wat terughoudend ben bij dit soort energetische plekken, is dit een uitzondering. Hier, op deze plek, ligt een vortex in het midden. Ik heb het in de loop der jaren meerdere keren ervaren – steeds weer anders, steeds weer diepgaand.

Het labyrinth is met zorg aangelegd, te midden van zeven beuken bomen. In het midden staat een sculptuur van de Engel van Samothrake, symbool voor het transformatieproces binnen in onszelf. Alleen al het naderen van het labyrinth is een reis op zich. Het pad ernaartoe wordt bewaakt door vier bomen – twee oude, krachtige bomen aan het begin, als wijze wachters van het verleden, en twee jongere, dichter bij het hart, die als frisse hoeders de poort naar transformatie bewaken. Het voelt alsof de natuur zelf je uitnodigt om bewust en met eerbied dit pad te betreden.

Toen ik daar gisteren zat op het bankje – in stilte, wachtend tot het labyrinth vrij was – kwam er een vrouw naast me zitten. We raakten aan de praat, en zij zei: “Vind je het ook niet vreemd dat het labyrinth tegen de klok in loopt?” Ik glimlachte. Want nee, voor mij is dat niet vreemd. In tegendeel: een beweging tegen de klok in brengt het bewustzijn naar binnen. Het is een reis naar je kern, je centrum, naar dat wat in stilte op je wacht. Met de klok mee is naar buiten – de wereld in, de manifestatie, het uitreiken. Maar hier, op deze plek, gaat het over thuiskomen in jezelf.

Het lopen van dit labyrinth, met zijn vier draaiingen, is iedere keer anders. Soms voel je weerstand, soms komt er helderheid, soms gewoon een diepe rust. Maar altijd is er een beweging – een innerlijke verschuiving. Alsof je wordt uitgenodigd om de buitenwereld even achter je te laten en je te verbinden met iets dat dieper ligt. De natuur draagt daaraan bij. Hier voel ik de aanwezigheid van natuurwezens – subtiele energieën die onzichtbaar hun werk doen, en een sfeer scheppen van veiligheid en overgave.

Dit alles gebeurt zonder woorden. Het is het pad zelf dat spreekt. Iedere stap die je zet, brengt je dichter bij het midden – letterlijk en figuurlijk.

Voor mij is dit labyrinth niet zomaar een kunstzinnige toevoeging aan een wellnesscomplex. Het is een plek van stilte, van transformatie, van thuiskomen. Een plek die laat zien dat, zelfs op de meest onverwachte plekken, het mogelijk is om te landen in jezelf.