Als iets er ineens gewoon is

Gisteren kreeg ik een foto toegestuurd van een bewoner van Ecowonen Midden Nederland,
een ecologisch woonproject in De Glind (gemeente Barneveld).
De eerste woningen zijn opgeleverd.
Sneeuw op de daken. Stilte in het landschap. Alles even wit en helder.

Wat me raakte was niet alleen het beeld, maar vooral zijn woorden.
Op de vraag wanneer hij de sleutel zou krijgen, antwoordde hij:
“Volgende week dinsdag ben ik aan de beurt. Nog even geduld dus.”

Die zin zegt alles.

Ecowonen Midden Nederland is een project waar ik al sinds 2019 als architect bij betrokken ben.
Niet als iets dat snel moest, maar als iets dat mocht groeien.
De echte start lag in 2021. Daarna volgden jaren van afstemming, overleg, ontwerpen, bijstellen, wachten, doorgaan.

En nu… is het er gewoon.

Vierentwintig ecologische woningen, gedragen door een CPO-groep met drie leeftijdscategorieën:
20–40, 40–60 en 60+.
Daarnaast zeven woningen van de Rudolph Stichting.
Een gemeenschap in wording, niet gebaseerd op snelheid of rendement, maar op betrokkenheid en samenhang.

Wat dit moment zo bijzonder maakt, is dat het niet voelt als een eindpunt.
Er is geen groot gebaar. Geen vlag. Geen haast.
Alleen dat stille besef: dit heeft tijd nodig gehad — en precies die tijd heeft het gekregen.

De sneeuw legt daar nog een extra laag overheen.
Alles is even vertraagd. Verzacht.
Alsof het project zelf zegt: het is goed zo.

Voor mij persoonlijk voelt dit als een bevestiging van iets waar ik steeds meer op vertrouw:
dat ecologisch en collectief bouwen niet gaat over afdwingen, maar over aanwezig blijven.
Over blijven luisteren.
Over meegaan in het ritme van mensen, plek en proces.

Soms duurt dat jaren.
En soms, ineens, ligt het er.
In stilte.
Met de sleutel net buiten beeld.
Nog even geduld dus 😌